– Γέροντα, πώς έρχεται ο θείος φωτισμός;
Άγιος Παΐσιος Αγιορείτης
Όσοι απομακρύνονται από τον Χριστό, στερούνται τον θείο φωτισμό, γιατί αφήνουν το προσήλιο σαν τους ανόητους και πηγαίνουν στο ανήλιο. Έτσι είναι επόμενο να είναι κρυολογημένοι και αρρωστημένοι πνευματικά. Αν δεν εξαγνισθή ο άνθρωπος, αν δεν έρθη ο θείος φωτισμός, όσο σωστή και αν είναι η άλλη γνώση –αυτό βλέπω – είναι ένας ορθολογισμό και τίποτε παραπάνω. Και αν λείψη ο θείος φωτισμός, και αυτά που θα πούν και θα γράψουν, δεν θα βοηθήσουν. Βλέπετε το Ψαλτήρι που είναι γραμμένο με θείο φωτισμό, τι βαθιά νοήματα έχει! Μάζεψε, αν θέλης, όλους τους θεολόγους, όλους τους φιλολόγους, και θα δης ότι έναν ψαλμό με τέτοιο βάθος δεν μπορούν να φτιάξουν! Ενώ ο Δαβίδ ήταν αγράμματος, αλλά βλέπεις καθαρά πως τον οδηγούσε το πνεύμα του Θεού.
Και η Εκκλησία σήμερα ταλαιπωρείται, γιατί
λείπει ο θείος φωτισμός και καθένας πιάνει τα πράγματα όπως θέλει. Μπαίνει και
το ανθρώπινο στοιχείο και δημιουργούνται πάθη και αλωνίζει μετά ο διάβολος.
Γι’ αυτό δεν θα πρέπη να ζητούν εξουσία οι άνθρωποι που εξουσιάζονται από τα
πάθη τους.
– Δηλαδή, Γέροντα, πρέπει να ζητούν επίμονα
τον θείο φωτισμό οι άνθρωποι;
– Ναί, γιατί αλλιώς οι λύσεις που δίνουν
είναι ενέργεια του μυαλού. Δημιουργείται σύγχυση μετά. Συνέδρια, παρασυνέδρια…
Και το κακό είναι ότι δεν έχουν γνωρίσει προηγουμένως τον εαυτό τους. Γιατί,
όσο αξίζει η μία γνώση του εαυτού μας, δεν αξίζουν όλου του κόσμου οι γνώσεις.
Όταν ο άνθρωπος αναγνωρίζη ταπεινά τον εαυτό του, αναγνωρίζεται από τους
ανθρώπους. Αν μερικοί γνώριζαν τον εαυτό τους, θα έβλεπαν τα χάλια τους και δεν
θα μιλούσαν καθόλου.
Δυστυχώς ο δυτικός ορθολογισμός έχει
επιδράσει και σε ανατολικούς ορθόδοξους άρχοντες και έτσι βρίσκονται σωματικά
μόνον στην Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία του Χριστού, ενώ όλο το είναι τους
βρίσκεται στην Δύση που την βλέπουν να βασιλεύη κοσμικά. Εάν έβλεπαν την Δύση
πνευματικά, με το φως της Ανατολής, με το φως του Χριστού, τότε θα έβλεπαν το
πνευματικό ηλιοβασίλεμα της Δύσης, που χάνει σιγά-σιγά το φως του νοητού Ηλίου,
του Χριστού, και προχωρεί για το βαθύ σκοτάδι. Μαζεύονται και συνεδριάζουν και
κάνουν συζητήσεις ατέλειωτες για πράγματα που δεν χωράει συζήτηση, που ούτε οι
Άγιοι Πατέρες συζήτησαν εδώ και τόσα χρόνια. Όλες αυτές οι ενέργειες είναι του
πονηρού, για να ζαλίζουν και να σκανδαλίζουν τους πιστούς και να τους σπρώχνουν
άλλους στην αίρεση και άλλους σε σχίσματα, και να κερδίζη έδαφος ο διάβολος.
Πα, πα… βασανίζουν και μπερδεύουν τον κόσμο αυτοί οι άνθρωποι!
Και όλα αυτά από που ξεκινούν; Δεν κάνει
κανείς δουλειά πνευματική, έχει τον λογισμό ότι είναι πνευματικός άνθρωπος και
λέει μετά ανοησίες. Ένα παιδί με την φυσική καθαρότητα του νού και με την λίγη
γνώση που έχει, θα σου πη σωστά πράγματα. Αντίθετα ένας με μεγάλη μόρφωση, με
το μυαλό του καπνισμένο από την δαιμονική επήρεια που έχει λάβει, σου λέει τα
πιο βλάσφημα πράγματα.
Αυτός είναι ο σημερινός κόσμος. Όλα τα
πράγματα τα βλέπουν με την ξερή λογική. Αυτή η λογική είναι καταστροφή. «Η
γνώσις φυσιοί»[1] δεν λέει; Άμα δεν έχη θείο φωτισμό κανείς, η γνώση είναι
άχρηστη, φέρνει καταστροφή…
Καλή είναι η γνώση, καλή είναι και η μόρφωση,
αλλά, αν δεν αγιασθούν, είναι χαμένα πράγματα και οδηγούν στην καταστροφή.
– Δηλαδή, Γέροντα, να χρησιμοποιή το μυαλό
του κατά των παθών;
– Όχι μόνον αυτό, αλλά και γενικώτερα. Βλέπει τις ευεργεσίες του Θεού, το σύμπαν όλο και δοξολογεί, ευχαριστεί τον Θεό.
Πρέπει να γνωρίση κανείς τις ευεργεσίες του
Θεού. Να καταλάβη τι του έχει δοθή. Το μυαλό γιατί μας το έδωσε ο Θεός; Για να
εξετάζουμε, να μελετούμε, να παρακολουθούμε τον εαυτό μας κ.λπ. Το μυαλό ο Θεός
δεν το έδωσε στους ανθρώπους, για να καταγίνωνται συνέχεια με το πως να βρούν
ταχύτερο μέσο να πηγαίνουν από την μία χώρα στην άλλη, αλλά για να
καταγινώμαστε με το κυριώτερο, πως να φθάσουμε στον προορισμό μας, κοντά στον
Θεό, στην αληθινή χώρα, στον Παράδεισο.
Τι ευεργεσίες έκανε ο Θεός στον Ισραηλιτικό
λαό! Τι σημεία! Πόσα γεγονότα! Όταν όμως ο Μωυσής άργησε να κατεβή από το Σινά
με τις πλάκες, τις δέκα εντολές του Θεού, ο λαός έδωσε τα χρυσαφικά του, για να
κάνουν ένα χρυσό μοσχάρι και να το προσκυνούν . Στην εποχή μας δεν υπάρχει
κανένας άνθρωπος με… μοσχαρίσιο μυαλό. Γι’ αυτό για έναν μορφωμένο δεν
δικαιολογείται να μην καταλαβαίνη ποιο είναι το σωστό. Το μυαλό το έδωσε ο
Θεός, για να βρη ο άνθρωπος τον Δημιουργό του. Οι Ευρωπαίοι το ζάλισαν το
μυαλό, έπαθαν σύγχυση και πάνε στον γκρεμό, γιατί έβγαλαν τον Θεό από την ζωή
τους.
Αγίου Παϊσίου του Αγιορείτου: Λόγοι Α΄ Με πόνο και Αγάπη για τον σύγχρονο άνθρωπο.
***
Τυφλού-Christ-healing-the-blind_Исцеление слепорожденного_-263_dionisiat8– Γέροντα, πώς έρχεται ο θείος φωτισμός;
– Αν ξεσκουριάσουμε τα καλώδια, ο παλαιός
άνθρωπος γίνεται καλός αγωγός και τότε περνάει η Χάρις του Θεού και δέχεται το
θείο φως της Χάριτος. Αλλιώς γίνονται βραχυκυκλώματα και δεν ενεργεί η Χάρις.
Όλη η βάση είναι να προσέξη ο άνθρωπος να μην τον εγκαταλείψη η Χάρις του Θεού,
για να έχη τον θείο φωτισμό. Γιατί, αν δεν υπάρχη θείος φωτισμός, όλα χαμένα
είναι.
Τί τράβηξε ο Χριστός με τους Μαθητές, πριν τους επισκιάση η Χάρις, γιατί ήταν γήινοι! Πριν από την Πεντηκοστή είχε δοθή εξουσία από τον Θεό στους Μαθητές να βοηθούν τον κόσμο. Δεν είχαν όμως ακόμη τον θείο φωτισμό που πήραν την Πεντηκοστή.
Από την ημέρα όμως της Πεντηκοστής που ο Χριστός τους έστειλε τον Παράκλητο, το Άγιο Πνεύμα, είχαν πλέον οι Απόστολοι μόνιμα την θεία Χάρη. Προηγουμένως μόνο μερικές φορές είχαν θείο φωτισμό· ήταν σαν να γέμιζε η μπαταρία τους και πάλι εξηντλείτο. Πάλι έπρεπε να την βάλουν στην μπρίζα, να φορτισθή! Πάλι εξηντλείτο, πάλι στην μπρίζα! Όταν τους έστειλε τον Παράκλητο, δεν χρειαζόταν πια η… μπρίζα. Όχι ότι εμείς τώρα είμαστε καλύτεροι και εκείνοι ήταν χειρότεροι, αλλά εμείς ζούμε στον καιρό της Χάριτος, γι’ αυτό δεν έχουμε ελαφρυντικά. Είμαστε βαπτισμένοι, έχουμε και τον Παράκλητο, τα έχουμε όλα. Τότε δεν είχε σταυρωθή ακόμη ο Χριστός, και είχε, κατά κάποιον τρόπο, εξουσία ο διάβολος και εύκολα παρέσυρε τους ανθρώπους. Μετά την Σταύρωση δόθηκε σ’ όλους η δυνατότητα από τον Χριστό να έχουν τον θείο φωτισμό. Θυσιάσθηκε ο Χριστός και μας ελευθέρωσε. Βαπτισθήκαμε στο όνομά Του. Την μπρίζα την έχει συνέχεια βαλμένη. Τώρα εμείς γινόμαστε αιτία να μην περνάη το ρεύμα της θείας Χάριτος, γιατί αφήνουμε τα καλώδιά μας σκουριασμένα.
– Γέροντα, τί προϋποθέσεις χρειάζονται, γιά να κατοίκηση στον άνθρωπο το Άγιο Πνεύμα;
– Αγωνιστικό πνεύμα, ταπείνωση, φιλότιμο,
αρχοντιά, θυσία. ο άνθρωπος είναι άχρηστος, άμα λείψη η Χάρις τού Αγίου
Πνεύματος. Το Άγιο Πνεύμα είναι το φώς, το θείο φώς. Όλη η βάση έκεϊ είναι. Αν
κανείς δέν βλέπη, μπορεί νά χτυπήση πάνω στο τζάμι, να πέση σε κανέναν γκρεμό ή
σε λάκκο ή σε ακαθαρσίες, και σε βόθρο ακόμη. Δεν βλέπει πού πάει, γιατί
στερείται το φως. Άμα όμως βλέπη λίγο, προφυλάγεται• άμα βλέπη πιο πολύ,
αποφεύγει όλους αυτούς τους κινδύνους και βαδίζει με ασφάλεια στον δρόμο του.
και γιά να’ ρθή το Φως, πρέπει να θέλης να βγης από το σκοτάδι. και λίγο θαμπά
αν βλέπουν οι άνθρωποι, δεν θα πέφτουν, και ο Θεός δεν θα στενοχωριέται. Άν
ένας πατέρας στενοχωριέται, όταν τα παιδιά του πέφτουν στις λάσπες, στα αγκάθια,
στον γκρεμό, πόσο μάλλον ο Θεός!
Ολο τό κακό πού γίνεται στον κόσμο, είναι
γιατί λείπει ο θείος φωτισμός. Και όταν λείπη ο θείος φωτισμός, βρίσκεται
στο σκοτάδι ο άνθρωπος. Τότε ο ένας λέει «από ‘δώ θά πάμε», ο άλλος λέει «όχι,
εγώ ξέρω καλά- άπό ‘δώ θά πάμε», ο άλλος «από ‘δώ», ο άλλος «άπό ‘κεί». ο
καθένας νομίζει ότι είναι καλό νά πάνε άπό εκεί πού λέει αυτός. Όλοι δηλαδή
ενδιαφέρονται γιά τό καλό, αλλά βρίσκονται σέ μιά θαμπομάρα και δέν μπορούν να
συνεννοηθούν. Άν δέν υπήρχε θαμπομάρα, δέν θα μάλωναν θα έβλεπαν τόν καλύτερο
δρόμο και θα τραβούσαν προς τα εκεί. Θέλω να πώ ότι όλοι μπορεί να κινούνται μέ
καλή διάθεση, άλλα, επειδή υπάρχει θαμπομάρα, δημιουργούνται πολλά και στην
κοινωνία και στην Εκκλησία. Τουλάχιστον στην Εκκλησία οι περισσότεροι
δέν έχουν κακή διάθεση, άλλα λείπει ο θείος φωτισμός. Γιά τό καλό
αγωνίζονται, αλλά τελικά πού καταλήγουν; Γι’ αυτό να ζητάμε από τόν Θεό
να μας δίνη έστω και λίγο θείο φωτισμό, γιατί αλλιώς σαν τόν τυφλό θα
σκοντάφτουμε.
Στην Θεία Λειτουργία, όταν λέη ο Ιερέας «Τα
σα εκ των σων…», προσεύχομαι στον Θεό να φώτιση τον κόσμο, γιά να βλέπη. Λίγο να
φωτίση ο Θεός, να φύγη το σκοτάδι, γιά να μη σακατεύωνται πνευματικά οι
άνθρωποι. Και στον δεύτερο Ψαλμό, πού ο Άγιος Αρσένιος ο Καππαδόκης
τον διάβαζε «γιά να φωτίση ο Θεός αυτούς πού πηγαίνουν σε συνέδρια», λέω: «Να
φωτίση ο Θεός όλους τους άρχοντες, μετά να φωτίση την Ιεραρχία και όλους τους
Πατέρες της Εκκλησίας, να δέχονται το Άγιο Πνεύμα, γιά νά βοηθούν τον κόσμο». Και
λίγο έναν να φωτίση και τους άλλους να τους κάνη δεκτικούς, ξέρετε τί καλό
μπορεί νά γίνη; Μιά κουβέντα νά πή ένας άρχοντας, όλα αλλάζουν. Έχουν
ανάγκη από θείο φωτισμό οι άνθρωποι..
Όλη η βάση είναι ο θείος φωτισμός. Και αν έρθη ο
θείος φωτισμός, τότε ο άνθρωπος αναπαύει και το περιβάλλον του και ο ίδιος
εξελίσσεται πνευματικά. Γι’ αυτό λέω ότι καλά είναι τα φώτα και τα
πολύφωτα, οι εφευρέσεις του εγκεφάλου, αλλά ανώτερο είναι το θείο φως της
Χάριτος του Θεού, το οποίο φωτίζει τον άνθρωπο. Ο άνθρωπος που έχει
θείο φωτισμό βλέπει πολύ καθαρά τα πράγματα, πληροφορείται χωρίς αμφιβολία, και
ούτε εκείνος κουράζεται, αλλά και τους άλλους βοηθάει πολύ θετικά.
Από το βιβλίο «Πνευματική αφύπνιση» ΛΟΓΟΙ Β΄. Ιερού ησυχαστηρίου Αγίου
Ιωάννου του Θεολόγου, Σουρωτής Θεσσαλονίκης.
***
Ομιλία για τον Βασιλέα των βασιλέων Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς
δι᾿ ἐμοῦ βασιλεῖς βασιλεύουσι καὶ οἱ δυνάσται
γράφουσι δικαιοσύνην· δι᾿ ἐμοῦ μεγιστᾶνες μεγαλύνονται, καὶ τύραννοι δι᾿ ἐμοῦ
κρατοῦσι γῆς. ἐγὼ τοὺς ἐμὲ φιλοῦντας ἀγαπῶ, οἱ δὲ ἐμὲ ζητοῦντες εὑρήσουσι χάριν. (Παροιμίες 8:
15-17).
«Εγώ τους εμέ φιλούντας αγαπώ (= Εγώ αγαπώ εκείνους που με αγαπούν)», λέει ο Κύριος. Αυτό, ο Κύριος το λέει πρωτίστως στους βασιλιάδες, τους πρίγκιπες και τους κριτές της ανθρωπότητας. Γιατί, αν αυτοί αγαπούν τον Κύριο, είναι πολύ αγαπητοί στον Κύριο. Αν αγαπούν τον Κύριο, και ο λαός τον οποίο κυβερνούν και κρίνουν, θα Τον αγαπά. Και, αν ο λαός αγαπά τον Κύριο, θα αγαπά και τους βασιλείς του,
Εφόσον ένας άνθρωπος είναι ανυψωμένος με
δύναμη και εξουσία πάνω από τους ανθρώπους, τόσο πιο κοντά θα πρέπει να είναι
στον Θεό, απ’ ό,τι ο λαός πάνω από τον οποίο είναι ανυψωμένος.
Ω, αδελφοί μου, ο Κύριος σταυρώθηκε στον Σταυρό για μας και, έτσι έδειξε την αγάπη Του σε μας. Αυτός που σταυρώθηκε για μας, μας αγαπά πολύ περισσότερο από εκείνον που απλώς χαίρεται μαζί μας στο τραπέζι μας. Και όμως, όταν αγαπάμε τόσο τους φίλους μας που απλώς βρίσκονται μαζί μας στο τραπέζι, πώς λοιπόν δεν θα πρέπει να αγαπάμε Αυτόν που, από αγάπη για μας, σταυρώθηκε στο Σταυρό;
Ω! Παντευλόγητε Κύριε, άνοιξε τους πνευματικούς οφθαλμούς μας, ώστε να μπορούμε να βλέπουμε το απροσμέτρητο βάθος της αγάπης Σου και να φλεγόμαστε με αγάπη για Σένα.
Σοι πρέπει πάσα δόξα, τιμή και προσκύνησις εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.
(Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, Ο Πρόλογος της Αχρίδος, Ιούνιος, εκδ. Άθως, σ.84-85)
http://prologue.orthodox.cn/June8.htm
Η Χώρα αντιμετωπίζει λογοκρισία στα κοινωνικά δίκτυα. Αν θέλετε να βλέπετε τις δημοσιεύσεις ο μόνος ασφαλής τρόπος είναι η εγγραφή στο site. Είναι δωρεάν.
Πηγή:
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου